Маральныя якасці

Праблема адносін лекара і хворага (інваліда) была заўсёды важнай праблемай медыцыны на ўсіх этапах яе развіцця.

Ужо ў старажытных рукапісах Егіпту, Індыі маюцца ўказанні аб тым, якім павінен быць лекар па сваіх маральных якасцях, якімі правіламі ён павінен кіравацца ў сваім стаўленні да хворых і калегаў. Старажытнае індыйскае выслоўе абвяшчае: "Для хворых лекар - бацька, для здаровых - ён сябар. Калі хвароба абмінула і здароўе аднавілася - ён ахоўнік".

Захавалася вельмі цікаўная малітва лекара, якая адносіцца да XII у. У ёй гаворыцца: "Даруй мне каханне да людзей, пазбаў мяне ад карысталюбства, ганарыстасці, каб яны не ўвялі мяне ў памылку і не мяшалі прыносіць карысць людзям, захавай мне сілы майго цела і маёй душы, каб я мог дапамагаць беднаму і багатаму, добраму і злому, ворагу і сябру, хай у кожным які імкнецца я заўсёды буду бачыць толькі чалавека".

Пытанні медычнай этыкі займалі бачнае месца і ў гісторыі рускай медыцыны. Упершыню медычная дзейнасць у Расеі была рэгламентаваная пры Пятру I. Ужо ў яго першых указах звяртаецца ўвагу на то, якімі меркаваннямі этычнага парадку павінны кіравацца лекары пры выкананні сваіх абавязкаў. У адным з Пятроўскіх указаў сказанае: "Каб доктар у докторстве добрая падстава і практыку меў, цвярозым, умераным і доброхотным сябе трымаў і ў патрэбных выпадках чын свой як нощно, так і денно адпраўляць мог... У кожнага лекара ёсць першы абавязак быць человеколюбцем і ва ўсякім разе быць гатовым да подаванию дапамогі людзям, хваробамі апантанымі".

mesothelioma-packet
Name:
Address:
City, State, Zip:
Country:
Phone Number:
Email:
Diagnosis:
Comments:
terms of use