- Выява жыцця
- Гелиофизические фактары
- Пытанні асабістай гігіены
- Узаемаадносіны людзей
- Асновы рэабілітацыі
- Асновы лячэбнага сілкавання
- Медыцынская этыка
- Нормы деонтологии
- Прынцыпы паводзін
- Практыка аховы здароўя
- Асновы этыкі
- Этычныя прынцыпы
- Маральная развітасць
- Прафесійная медычная дзейнасць
- Гуманнае стаўленне
- Адносіны лекара
- Паводзіны лекара
- Пачуццё абавязку
- Выкананне абавязку лекарам
- Асоба
- Давер да лекара
- Пераадоленне перашкод
- Адмысловы падыход
- Гуманнасць да людзей
- Рысы характару
- Пачуццё сумлення
- Спагада выклікае давер
- Адмоўныя рысы характару
- Недахоп сціпласці
- Удзел у лёсе
- Культура лекара
Аўтарытэт лекара
Чэхаў далёкі ад імкнення ў што бы то ні стала абараняць гонар свайго мундзіра і не падзяляе поглядаў прозектора Пятра Ігнацьевіча з "Сумнай гісторыі", па глыбокім перакананні якога "самая лепшая навука - медыцына, самыя лепшыя людзі - лекары, самыя лепшыя традыцыі - медыцынскія". Звышдастаткова ён бачыў сярод лекараў і невукаў, і хамаў, як і сярод людзей іншых прафесій. Калі лекар не толькі дасведчаны чалавек, але і чалавек рашучы, душэўны, блізка які прымае да сэрца гора і пакута свайго хворага, то да яго прафесійнаму мастацтву дадаецца абаянне асобы. Аўтарытэт такога лекара, вера ў яго дабратворна ўплываюць па стан здароўя хворага, умацоўвае яго волю. Ю. Герман у сваім творы "Справа, якому ты служыш" пісаў: "Лекар павінен быць не адварной ялавічынай, а энергічным, моцным чалавекам, якому прыемна падпарадкоўвацца. Вы абавязаныя быць маральна волатам, легендай, казкай, а не аўсяным кісялём... Вы яшчэ і сваёй асобай абавязаныя дзейнічаць, а не толькі потым або микстурами".
Рысы характару, спрыяльныя аўтарытэту лекара
Высакароднасць душы. "Тс з людзей восславлены ў народзе, што высакародныя па сваёй прыродзе" (Ибн Сипа).
Перш чым даваць рады іншым, спазнай самога сябе. "Першым чынам, павучы сябе сам, тады ты навучышся чаму-альбо і ад іншых" (У. Гётэ).

