- Sposob zycia
- Heliofizyka czynniki
- Pytania osobistej higieny
- Stosunki ludzi
- Podstawy rehabilitacji
- Podstawy leczniczego odzywiania
- Medyczna etyka
- Normy деонтологии
- Zasady zachowania
- Praktyka lecznictwa
- Podstawy etyki
- Etyczne zasady
- Etyczna zaawansowana
- Fachowa lekarska dzialalnosc
- Humanitarny stosunek
- Stosunki lekarza
- Zachowanie lekarza
- Uczucie obowiazku
- Wykonanie obowiazku lekarzem
- Osoba
- Zaufanie do lekarza
- Przezwyciezenie przeszkod
- Szczegolne podejscie
- Humanitarnosc do ludzi
- Linie usposobienia
- Odczucie sumienia
- Kondolencja wywoluje zaufanie
- Negatywne cechy charakteru
- Usterka skromnosci
- Uczestnictwo w losie
- Kultura lekarza
Rozwoj osoby
Wykonanie obowiazku lekarzem — sprawa nielatwa. Wykonanie dluga zada pewnych wysilkow, bo dlug i osobiste checi lekarza nie zawsze zbiegaja sie. «Czlowiek zyje na ziemi nie po to, zeby stac sie bogatym, ale po to, zeby stac sie szczesliwym» (Stendal'). O wysokiej moralnosci charakter — wyzszy cel ludzkich pragnien.
Wykonanie lekarskiego dluga przewiduje przeswiadczenie w koniecznosci podporzadkowac swoje osobiste checie wymaganiom dluga. W zyciu bywa i tak, ze lekarzowi nalezy ustepowac osobistymi interesami, jesli to trzeba dla ratowania zycia innych. N.A. Dobroljubow mowil: «Nie owego nalezy nazwac czlowieka wprawdziwie etycznym, kto tylko cierpi nad soba kaze dluga, jak jakies ciezkie jarzmo, jak etyczne вериги, a mianowicie owego, kto dba gniewac wymagania dluga z potrzebami istoty swojego, kto pragnie przerobic i swoje cialo, i krew wewnetrznym procesem swiadomosci i samowychowania tak, by oni nie tylko robili sie wprawdziwie potrzebnymi, ale i donosili wewnetrzny rozkosz».
Niektore madre wyrazenia:
«Zyje wolno tylko ow, kto znajduje radosc w wykonaniu swojego dluga» (Cyceron);
«Dlug! Ty wzniosle duze slowo. To wlasnie owo duze, ze wyslawia czlowieka nad samym soba» (Y. Kant);
«Nie ma innego majestatu, oprocz majestatu dokonanego dluga, пет inny i radosci» (Y. Renan).
Wspolczesny rozwoj medycznej techniki, labolatoryjnych i instrumentalnych metod badania prowadzi do zamiany bezposrednich kontaktow «lekarz — chory» stosunkami «lekarz - przyrzad — chory».
Powstaje obawa, ze lekarz, ufajac sie technice, przestaje doskonalic swoje wiedze, ze технизация moze wplynac na stosunki lekarza i chorego i doprowadzic do zaklocenia optymalnego psychologicznego kontaktu miedzy nimi. Dlatego wysoka kultura lekarza, pojednania zaawansowanego klinicznego myslenia i wspolczesnych naukowych wiedz nabywaja zamarkowanego де-онтологическое znaczenia. Przyrzad nie musi oslaniac osobe chorego.
«Kryzys czlowieka ...tkwi nie w samej ludzkiej przyrodzie; on nie jest jakas nieodlaczna jego wlasciwoscia...; nie, to szybciej kryzys cywilizacji albo kultury, ktory jest przyczyna glebokiej niezgodnosci miedzy mysleniem i zachowaniem czlowieka, ze jednej strony, i realnym swiatem, ze zmienia sie, — z inna. I kryzys ten — przy calej jego glebi i niebezpieczenstwie — mimo wszystko mozna podolac» (A. Peczczjeji).

