Autobiografia
Oni pragna o wszystko to opowiedziec innym, i czym доступнее, tym lepiej. Ci ludzie — pisarze i lekarze. Jak sprawiedliwie powiedzial pas Miedzynarodowym kongresie lekarzy w Paryzu Andrs Morua: «Miedzy pisarzami i lekarzami jest glebokie pokrewienstwo, poniewaz i тс i inne stosuja do ludzkich istot z namietna uwaga, i owe i inne zapominaja o siebie dla ludzi». Dlatego nie przypadkowo medykami byli tacy wielcy pisarze, jak Rable, Szyller, Morua, Konan Dojl', Czechow, Weresajew, Bulgakow i ad. W jednym z szkicow Ap-dre Morua pisal: «Wielki pisarz musi ogarniac wszystkie strony ludzkiego istnienia».
Spojrzycie, jak klasycy rosyjskiej literatury, bedac nie medykami, tak dosyc, jaskrawie, gleboko, po w owym ze czasie prosto i naturalnie przedstawily opis szeregu chorobliwych stanow. Wspomnimy powiesc I.S. Turgenewa «Ojcowie i dzieci» albo opowiesc D.W. Grigorowicza «Sen Karenina». W opowiesci L.N. Tolstogo «Smierc Jana Eliasza» naprowadza sie opis swiata wewnetrznego chorego, cierpiacego onkologiczna choroba. A.I. Kuprin w opowiesci «W cyrku» dobrze opisal kliniczny obraz napadu piersiowej zaby (dusznice bolesne) u cyrkowego atlety.
R.D. Czechow mowil, ze «prawdziwy pisarz — to toz, ze starozytny prorok: on widzi jasniej, anizeli zwyczajni ludzie».
A.A. Weresajew uczyl sie w Petersburskim uniwersytecie na historycznofilologicznym fakultecie. W 1888 r. on postepuje w Derpts'kyj uniwersytet na medyczny fakultet. W swojej «Autobiografii» on tak pozniej wyjasnil swoje pragnienie zostac lekarzem: «Moim marzeniem bylo zostac pisarzem, a dla tego nadarzala potrzebna wiedza biologicznej strony czlowieka, jego fizjologii i patologii; poza tym, fach lekarza dawal mozliwosc blisko spotykac sie z ludzmi przeroznych warstw i ustrojow».
