Zaufanie do fachowca
Niektore rady pod postacia wyrazen madrych ludzi w celach pelnowartosciowej rozmowy z chorymi (inwalidami):
«Daj wolno wyrazac sie, jesli chcesz uslyszec prawde!» (Publikyj Sir);
«Z prostymi ludzmi mniej mow o teorie, a wiecej postepuj zgodny im» (Epiktet);
«Posilaj z ludzmi tak, by twoi przyjaciele nie zostaly wrogami, a wrogowie zostali przyjaciolmi» (Pitagoras);
«Kto jest na tyle gluchy, ze nawet od przyjaciela nie chce uslyszec prawdy, ow jest beznadziejny» (Cyceron);
«Istnieje tylko jeden sposob zostac dobrym rozmowca — umiec sluchac» (Do. Gazy);
«Zmusiwszy czlowieka pomilknac, jeszcze nie przekonaliscie jego» (Do. Gazy).
3. Zaufanie do fachowca — to dynamiczny, dodatni stosunek chorego (inwalidy) don, uwarunkowany oczekiwaniem, ze fachowiec ma zdolnosci, srodki i chec pomoc choremu (inwalidzie) najlepiej. Jak mowil Bedengyted, «kondolencja wywoluje zaufanie, a zaufanie — to klucz do serca».
Medyczny pracownik nabywa zaufania u chorych (inwalidow) w owych wypadkach, jesli on jak osoba harmoniczny, spokojny i pewny ale nie bunczuczny, i jesli jego maniera zachowania jest konsekwentna.
4. Niestandardowe, indywidualistyczne podejscie (rozmowa) do chorych (inwalidom). Ze nie chory (inwalida), to dla fachowca nie tylko nowa, niepowtarzalna w detalach choroba (inwalida), ale i szczegolna osoba. U kazdego swoja ladownia rozsadku. Ludzie sa rozne za wiekiem, edukacji, edukacji, fachowi. I fachowiec musi miec do kazdego z ich szczegolne podejscie.
U czlowieka kazdego swoje usposobienie, I lekarz-uzdrowiciel bedzie praw, Kol', studiujac wlasciwosci owe i te, Trzymac jakiekolwiek bedzie na omenie. Ibn Syna
5. Koniecznosc uwzgledniac osobliwosc psychiki chorego (inwalidy). Nie przypadkowo akademik Zolnierzy sil pokojowych powiedzial: «Przeciez nie ma duzych egoistow, czym chory».
