Dobowa okresowosc
Rytmiczny charakter przebiegu procesow w organizmie jest znany z glebokich dawnych czasow — o jego znaly nie tylko w Starozytnej Grecji, ale i w Dawnym Egipcie i Mesopotamiji. Sredniowieczni nasladowcy Platona, na przyklad, Paracel's juz rozpatrywal i zaleznosc przebiegu chorob od egzogenicznych rytmow. Przydatnosc organizmow mierzyc czas po raz pierwszy byla ujawniona wiecej 200 lat po temu Francuzem де Meronom. Przeprowadzone im jeszcze w 1729 r. doswiadczenia pokazaly, ze u roslin istnieje dobowa okresowosc ruchu lisci. Znamiennie, ze te obserwacje byly zrobione nie biologiem, a astronomem, ktorego glownie interesowal obieg Ziemi dookola swojej osi i tylko potem dostosowanie organizmow do obiegu Ziemi. Jednak uczenie o biologiczne rytmy, ze ma na tyle glebokie корпи, zaistnialo i zalatwilo sie tylko w drugej polowie XIX — poczatku XX вв. Duzy wklad w XIX w. do tej doktryny wniesli ojczysci uczeni: Orszans'kyj, Dement'ew i ad. Ta doktryna jest zobowiazana glownie I.P. Pawlowu, I.M. Seczenowu, K.M. Bykowu i wielu ich uczniom.
Zycie jest wszechobecne, ona jest dziwnie wieloraka w przejawach i ma duze mozliwosci dostosowania do roznych umow srodowiska. Znany ojczysty biolog Swircew pisal: «Waznym i nader mocnym ustalonym wynikiem ewolucyjnej doktryny w jego wspolczesnej formie jest polozenie, ze ewolucja zwierzat jest ewolucja приспособительная, czyli ze ona polega na rozwoju oznak, odpowiednich owemu srodowisku, w ktorym zyja dane zwierzeta. Innym takim samym wynikiem my moze liczyc polozenie, ze ewolucyjny proces odbywa sie pod wplywem zmian zewnetrznego srodowiska, w ktorym zyja zwierzeta».
Czynnikami zewnetrznego srodowiska jest wszystko, ze otacza organizmy i wplywa pas ich stan, rozwoj, mozliwosci przezycia i rozmnazania.
