Diagnostyka chorob
Glowne kierunki medycznej rehabilitacji:
—wczesna diagnostyka choroby (urazy);
—aktualna hospitalizacja;
—pelnowartosciowa labolatoryjny-instrumentalna obserwacja;
—wczesne kompleksowe leczenie (rezim, dieta, medykamenty i ad.);
—kontrola za dynamika chorobliwego procesu i skutecznoscia leczenia;
—wyznaczenie prognozy przebiegu choroby;
—poradniana obserwacja za chorymi po wyciagu z oddzialu z przeprowadzeniem leczniczo-profilaktycznych i zdrowotnych przedsiewziec.
Wiec, aktualne i pelnowartosciowe leczenie ma rozstrzygajace znaczenie w skutecznosci rehabilitacyjnych przedsiewziec. Wiec, leczenie i rehabilitacja — to nierozerwalne czesci jedynego procesu. W zwiazku z powiedzianym trzeba pryzpomniec o jedno niewierne polozenie, wypowiedziany R. Ras'kom, ktory nazwal rehabilitacje trzecia faza leczenia. Chodzilo o owe, ze rehabilitacja idzie po ostrej fazie choroby i fazy wyzdrowienia. To polozenie jest niewierne, poniewaz rehabilitacyjne przedsiewziecia trzeba zaczynac jak najwczesniej, zrozumiale, z uwzglednieniem stanu chorego.
Wiec, medyczne przedsiewziecia (medyczna rehabilitacja) jednocza lecznicze przedsiewziecia, skierowane na odbudowe zdrowia. Ich trzeba zaczynac natychmiast po ujawnieniu choroby i przeprowadzac kompleksowy z wykorzystaniem wszystkich srodkow, pomagajacych rozwojowi kompensatorow procesow i приспособительных reakcji organizmu. Medyczne przedsiewziecia w wiekszosci wypadkow przeprowadzaja sie na wszystkich etapach rehabilitacji i niez rzadka na dlugo zachowuja sie w planie poradnianej obslugi.
W ZSRR byl stworzony smukly system rehabilitacji chorych i inwalidow, ze wlacza:
stworzenie w ambulatoryjny-poliklinice ogniwie szeregu gabinetow wznawianego leczenia (fizjoterapii, psychoterapii, leczniczego wychowania fizycznego i ad.), zjednoczonych do jedynego kompleksu oddzialow wznawianego leczenia.
